تو گر رنجوری، و گر مسروری:

این نیز بگذرد

يكي كارش با راهش هم نام است.

یکی کارش حرکت در راه است.

یکی کارش به نام خداست.

یکی کارش برای خداست.

یکی قابش را برای خدا می­شکند.

یکی حرکتش را به نام خدا قاب می­کند.

یکی عمر را به نام خدا می گذراند.

یکی گذران زندگی را بدون او عمر نمی­داند.

یکی با اوست و بدون اوست.

یکی با دیگران است وهمنشینش اوست.

و من...

مشكل بزرگ بعضی ها این است که

هیچ کس را غیر از خود آدم حساب نمی کنند.

بیرون ز تو نیست هر چه در عالم هست

 از خود بطلب هر آنچه خواهی، که تویی

بهترین زمان بعدی اکنون است.

تشنگان زبانِ پاک و دل مهربان بسیارند.[1]

سقّایشان باش  اگر می­توانی!.

بعضی ها تمام تلاششان را می کنند تا از خود نام نیکی به جای گذارند؛ لذا گاهی به دنبال کارهایی می­روند که برای مردم جذاب باشد.این دید غلط و غیر کارشناسانه اگر در اذهان مردم باقی بماند خوشایند نیست.چرا که گاهی به خیال نیکی کردن و نام نیک، راه شیطان را می پیمایند.اصولاً دغدغه اول مومن چیز دیگری باید باشد.مومن به دنبال انجام وظیفه می­رود هرچند گاهی با غضب دیگران و ترک رفاقت با آنان این اتفاق بیفتد.آنان که نامشان به نیکی میماند برای این نیست که با افراد زیادی نشست و برخاست داشته اند؛ بلکه سعیشان این است که خدا را از خود راضی نگه دارند.تربیت انسان ها باید آنطور باشد که اسلام می­خواهد.این خداست که باید قلوب دیگران را شیفته  آنان کند.گاهی نامی از دوستان خدا قرار نیست به یادگار بماند.مهم انجام وظایفی است که خدا به عهده هرکس گذاشته و گاهی این وظیفه بدون تدریس وکتاب و نوشته و کلاس و شهرت صورت می گیرد.لذا این جاست که همه کسانی که می خواهند راه را درست بپیمایند باید اول به فکر خود و سپس عمل بر طبق وظیفه باشند. گاهی نام به گمنام رفتن است. مهم خوش نامی نیست مهم خوش سیرتی است که خدا  و اولیای خدا می فهمند. مگر یاران امام عصرع را همه می شناسند؟

بعضی ها به دنبال سیاه  لشکرند

و بعضی در جستجوی سردار !!

کسی با کنایه به زائران کربلا گفته بود:

کربلا رفتن خون می­خواهد!؟

با خود گفتم:

قال الله تعالى: لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها

وَ لا دِماؤُها وَ لكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى‏ مِنْكُمْ‏.

یادمان باشد که حاشیه همیشه بعد از متن است.

پس از سال­ها که همدیگر را می بینیم همان هستیم که سال­ها پیش

بوده­ایم. خوب کسی که خود را بی عیب و نقص بداند؛ نیازی هم به تغییر نمی بیند!!.

از انسان­های اهل گناه باید دور شد؛

ولی به هر انسانی هم نباید نزدیک شد.

فقط همین

بعضی­ها اهل گذشت نیستند، لا­أقل بزرگ­تر و کوچک­تر هم نمی­فهمند ؛ از خودشان خیلی متشکرند و به قول معروف: تا عقده شان را خالی نکنند، ول کن معامله نیستند. بعضی­ها هم با هزار منّت و غرغر زدن بالاخره می­بخشند ولی برای همیشه این بذل ملوکانه را یاد آوری می­کنند؛ بعضی­ها هم کینه­شان شتری می­شود و فتنه به پا می­کنند. امّا اهل دین و سالکان صراط مستقیم جنسشان متفاوت است.

امام باقر علیه السلام فرمودند: سه چيز است كه براى مسلمان غير از عزّت نمى‏آورد: گذشت از كسى كه به او ظلم كرده، و بخشش به كسى كه او را محروم ساخته، و پيوند با كسى كه از او بريده است.[1]

[1] - عَنْ ابِي جَعْفرٍ (الْباقِرِ) عليه السلام: «ثَلاثٌ لا يَزِيدُ اللَّهُ بِهِنَّ الْمَرْءَ الْمُسْلِمَ الّا عِزّاً: الصَّفْحُ عَمَّنْ ظَلَمَهُ، وَ اعْطاءُ مَنْ حَرَمَهُ، وَالصِّلَةُ لِمَنْ قَطَعَهُ». بحارالانوار، ج71، ص 403.

و همچنین ر.ک: محمد بن يعقوب ، عن علي بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن ابن أبي عمير ، عن عبد الله بن سنان ، عن أبي عبد الله ( عليه السلام ) قال : قال رسول الله ( صلى الله عليه وآله وسلم ) في خطبة ألا أخبركم بخير خلايق الدنيا والآخرة ؟ العفو عمن ظلمك ، وتصل من قطعك والإحسان إلى من أساء إليك ، وإعطاء من حرمك . وسائل الشيعة (آل البيت) - الحر العاملي - ج 12 - ص 172

به کجا چنین شتابان؟!

کاسه گدایی بعضی­ها همه­جا پهن است

جز در خانه خدا

آنان که پرواز را درک نکرده اند

هرچه بیشتر اوج بگیری ریزتر می بینندت.

از روی بعضی آدم ها باید مشق نوشت و بعضی ها فقط جریمه.

حافظ وصال می طلبد از ره دعا

یارب دعای خسته دلان مستجاب کن

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ

از یمن دعای شب و ورد سحری بود

شکست موفق نشدن نیست

دیر رسیدن به موفقیت است

هرکس مجموعه­ی دوستان خویش است.

از سفارشهای لقمان حکیم به فرزندش:

لغزش­هایت را در برابر چشمانت قرار ده

و نیکی­هایت را فراموش کن

زیرا کسی هست که آنها را فراموش نمی­کند.

هر از چند گاهی باید تبر زندگی را تیز کرد

 تا گرمی خانه مستمر بماند.

راه شفاف است وشب روشن ولی همت­ها کوتاه!!....

دانی که تا چه زمان بر تو مایلم

تا آن زمان که کوزه بسازند از گلم

بروی شيشه ای غبار گرفته نوشتم

 "یا حسین (ع)"

شیشه آرام  گریست.

دست من و تو نیست" اگر" نوکرش شدیم

خیلی حسین زحمت ما را کشیده است.

اول به قصد نکته شنیدن قدم زدیم

افسوس و آه د رخط اول عَلَم زدیم

همّت نکرده توصیه کردیم دیگران

حیف از کلاس اولی که نرفته منم زدیم

سروده شده در محرم 1430

چاره این است که از خویش پریشان گردیم

ورنه هیهات که از خیل شهیدان گردیم

نه خلوصی، ونه سوزی و مناجات شبی

این سرابی است، در آینده پشیمان گردیم

سروده شده در محرم 1430

هم در مصیبت چو تویی ناله می­زنیم

هم در ره رضایت تو خیمه می­زنیم

هم گریه، بر سر و هم سینه می­زنیم

هم همتی، به رهت مردانه می­زنیم

سروده شده در محرم 1430

می­توان در انجام کارهای کوچک بزرگ فکر کرد.